محبوب من، نمی‏توانم بگويم دوستت دارم...چراکه اين راهش نيست

نمی‏توانم تو را ببوسم...چراکه اين راهش نیست

نمی‏توانم بگويم که تو بهترين هستی...چراکه من همه مردها را نمی‏شناسم

نمی‏توانم بگويم که تو ناجی من هستی... چراکه خدا ناجی من است

مهربان من، من اکنون تنها کسی هستم که دليل عشق خود را یافته است

من تنها کسی هستم که می‏گوید: عشق بی دليل نيست!

من اکنون می‏دانم انسان ها چرا عاشق می‏شوند

می‏خواهی دليل عشق خود را به تو بگويم؟

در سراسر عمر خويش به مهربانی عشق ورزيده ام پس آنگاه که نشانه های آن را در چشمان تو ديدم دل به تو بستم.

و لبخند تو را ديدم که بوی مهربانی ميداد

و عشق تو را به کودکان دیدم که خبر از مهر و خيرخواهی ميداد

و در تو مدارا را ديدم، مدارا را که نتيجه عشق بی‎‏حد و مرز به همه انسان‏ها ست

آری ای خوب من، من به مهربانی عشق می‏ورزم از اين روست که دل به تو داده‏ام.

بی تو نتوانم زيست را هرگز از من نخواهی شنيد...چرا که اين دروغی بس بزرگ است

آری هيچ دروغی را از من نخواهی شنيد...چراکه دروغ آفت عشق است

نمی‏توانم بگويم دوستت دارم...چراکه اين راهش نيست

نمی‏توانم تو را ببوسم... چراکه اين راهش نیست

نمی‏توانم بگويم که تو بهترين هستی... چراکه من همه مردها را نمی‏شناسم

نمی‏توانم بگويم که تو ناجی من هستی...چراکه خدا ناجی من است

من تنها می‏توانم قلب خود را به تو نشان دهم

آری تنها قلبم را به تو نشان خواهم داد.

تنها قلبم را به تو نشان خواهم داد.

نویسنده: خودم.

(بازگشت به صفحه اصلی)