ای نفس تا به کی ناله می‏کنی، حال آنکه از ناتوانی‏ام آگاهی. تا به کی شیون سر می‏دهی در حالی که من برای به تصویر کشیدن رویاهایت جز واژگان آدمی چیزی ندارم.

ای نفس! بنگر که من ، عمری را  برای گوش سپردن به آموزه‏های تو صرف کردم. درنگ کن ای مایه‏ی عذاب من، که تن خویش را در پیروی از تو،  بسی به زحمت افکندم؛ دلم که پادشاهم بود، بنده تو گردید. شکیبائی که مونسم بود، با تاثیر از تو زبان به ملامتم گشود. جوانی که همدمم بود، اکنون سرزنشم می‏کند. این است همه آنچه که از جانب خدایان به من عطا شده است. پس زیاده چه می‏خواهی و طمع در چه داری؟

...

رحمی کن ای روح! از عشق، چندان بر من تحمیل کردی که دیگر طاقتم نمانده است؛ تو و عشق  ((نیروی  هم‏پیمان)) هستید؛ و من و ماده ناتوانی پراکنده. آیا نبرد میان توانا و ناتوان به طول می‏انجامد؟

...

رحم کن ای روح! زیبائی را به من نمایاندی و پنهانش کردی؛  تو و زیبائی در روشنائی هستید؛  و من و نادانی در تاریکی به سر می‏بريم؛  آیا روشنائی با تاريکی درهم می‏آمیزد ؟

حامد زیرک , سیزدهم آبان 1388 |

آی ای مرد مستمند برخیز...برخیز!

 چشم بگشا تا ببینی که چگونه خورشید بی‏دریغ، چشم‏روشنی‏هایش را به چشمان

 تو می‏بخشد

مرد مستمند حقارت را رها کن!

آیا از یاد برده‏ای آن بخشنده‏ای را که بخشش ذره‏ای از دارائی‏اش نکاهد

و آن فرمانروایی را که هرگز ظلم نکند 

و  آن عادلی را که دست از عدالت نکشد ؟

برخیز برادرم...برخیز!   اندوه را رها کن تا از شادی شرابی دائم بنوشیم

و از حیا جامه‏ای سازیم،  تا عیب‏هایمان پوشیده ماند

و به یاد آر..

به یاد آر آن سرزمین زیبایی را که به خردمندان و نیکان وعده داده شده است

و به مستمندان

 و به مظلومان و به ستم‏دیدگان

اندوه را رهاکن که تصور زیبایی آنجا،  به پندارهای پاک‏اندیش‏ترین و تواناترین شاعران نیز

راه نتواند یافت.

برخیز برادرم...برخیز!

 نویسنده: خودم

حامد زیرک , دهم آبان 1388 |

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.دنیا را نگه دارید، می‏خواهم پیاده شوم.

پسنوشت:امیدوارم خدا رحمتش کنه...چقدر راحت این حرفشو درک میکنم انگار که خودم این جمله رو نوشتم...

حامد زیرک , نهم آبان 1388 |

ای خداوند!

به علمای ما مسئولیت

و به عوام ما علم

و به مومنان ما روشنایی

و به روشنفکران ما ایمان

و به متعصبین ما فهم

و به فهمیدگان ما تعصب

و به زنان ما شعور

و به مردان ما شرف

و به پیران ما آگاهی

و به جوانان ما اصالت

حامد زیرک , بیست و نهم شهریور 1388 |

 وظیفه ما نیست که خطای دیگران را جستجو کنیم و به قضاوت درباره دیگران بنشینیم.ما باید تمام نیروی خویش را برای قضاوت در کار خودمان صرف کنیم و تا وقتی که حتی یک خطا در خود می‏بینیم حق نداریم که در کار مردم دیگر دخالت کنیم . ماهاتما گاندی

از http://sokhanan.ir

حامد زیرک , هفدهم آبان 1387 |

 نگهداری دم ماهی و دل زن از مشکلات است . آرتور شوپنهاور

از http://www.sokhanan.ir

حامد زیرک , دهم آبان 1387 |

بیشتر، کسانی موفق شده‏اند که کمتر تعریف شنیده‏اند . امیل زولا

حامد زیرک , هفتم آبان 1387 |

سخاوت من مانند دریا بیکران است، هر قدر عمیق‏تر و بیشتر عشق بورزم بیشتر خواهم داشت و هر دویمان جاودان خواهیم بود.     (شکسپیر-رومو و جولیت)

از  cloob.com

حامد زیرک , سوم آبان 1387 |

در رابطه با جمله: "می‏نویسم دوست، نقطه نمی‏گذارم. تو اگر ماندی بگذار"

حامد زیرک , سوم آبان 1387 |

 (اقتباس از جمله‏ی

اشک ابر زمینها را سبز می‏کند و اشک چشم دل‏ها را

، کتابی به نام پیروزی، جعفر چیت ساز)

حامد زیرک , بیست و دوم مهر 1387 |

به دلایلی به نظر می‏رسید که این فصل باید به پایان برسه اما اشتباه فکر کرده بودم و خاتمه دادنش به اون شکل عجولانه و بیرحمانه یک سوتی خیلی بزرگ بود.(گاهی از گمانها گریزی نیست) از همه و مخصوصا و مخصوصا اونها که پایان این فصل باعث ناراحتی و تعجبشون شد صمیمانه عذر خواهی میکنم.بهتون قول میدم هیچ چیز یعنی نه من و نه وبلاگ از زمان تعطیلی وبلاگ تا امروز تغییری نکرده. فقط قالب گذشته پاک شده و من باید به فکر یه قالب جدید باشم.

به نظر من فراموش کردن عشق، تقریبا ناممکن

تعویض اون زشت و ناپسند

و گریختن ازش طبیعی و منطقی ست.

حامد زیرک , نوزدهم مهر 1387 |