دوست من، این نخستین نقطه‏ها ازآن من بود

نقطه‏هایی بی نقص،

نقطه‏هایی بی‏همتا،

همچون لکه‏های نور که به یک سایه هجوم می‏برند

همچون دانه‏های روشن برف که آغوش باز زمین را از پذیرششان گریزی نیست

و همچون ماه در چشم یک بیمار تبدار وقتی او را زاینده می‏یابد.

زیباترینشان، از آ‏نها که روی نرمین همه کاغذهای دنیا در انتظار بوسه‏هایشان، دختر زیبای

جوهر را می‏ستایند.

نویسنده: خودم