یک فصل سکوت - فصل ع ش ق

[...]

yekfaslsokut — Mon, 04 Jan 2010 18:01:18 GMT

بانوی من، آیا تو نیز مانند آمنه هنگام تولد فرزند خود

فرو افتادن بت‏های شرک و خفت دیوهای باطل را دیدی؟

با تو سخن می‏گویم ای مهربان، ای برتری‏یافته

با تو، که دوست خدا را پروریدی!

با تو که در کنار آسیه، خدیجه، آمنه، مریم و فاطمه بر زنان عالم سرورید

نونا، ای مادر ابراهیم خلیل، سلامم را از پست‏ترین نقطه این جهان بپذیر

گواهی می‏دهم که راه تو و فرزندان تو یگانه راه سعادت است

گواهی می‏دهم که "نیکی آن چیزی‏ست که شما به آن راضی شدید و

بدی آن است که شما از آن دوری جستید"

گواهی می‏دهم که خدائی جز خدای یگانه نیست و محمد، فرزند ابراهیم تو،

رسول، برگزیده و یگانه محبوب خداست

به حقیقت، چه زیباست آنجا که محبوب پروردگار جهانیان،

فرزند شایسته دوست اوست!

" ای محمد، خداوند به تو سلام می‏رساند و می‏فرماید:

محمد، اگر بخواهی همه صحرای مکه را برایت از طلا پر می‏کنم.

... پروردگارا نه، می‏خواهم روزی داشته باشم و به خاطر آن تو را سپاس گویم و روزی نداشته باشم تا از تو درخواست کنم. "

نگارنده حامد زیرک.۱۴ دی 88

از جملات قصار امام علی (ع) - ترجمه علامه جعفری

yekfaslsokut — Mon, 04 Jan 2010 16:20:18 GMT

خوشا به حال کسی که قدرت بیابد و سپس عفو کند. نزدیک است که بخشنده فرشته ای از فرشتگان خدا باشد.

دل‏ها را اقبالی‏ست (روی‏آوردنی) و ادباری‏ست (روی‏گرداندنی) هنگامی که روی آورد مستحبات را هم به آن عرضه کنید و هنگامی که روی گرداند به واجبات قناعت نمائید.

yekfaslsokut — Mon, 23 Nov 2009 07:30:18 GMT

...

چگونه از تلخ کامی‏ها و حوادث ناگوار که در کمین تو نشسته‏اند

و همچون ناجوانمرد یاغیان تیره‏دل، به ناگاه شبیخون می‏زنند و بخت سپید آدمی را تیره می‏سازند

رفتار به اضطراب بیالایم و زبان به شکوه

آنگاه که آن مهربان، حتی برای لحظه‏ای از تو غافل نمی‏شود

چگونه برای رقیبان خویش آرزوی ناکامی نمایم آنگاه که کام من از تو

تنها نیک بختی توست

آنگاه که میان من و آنان را "برادری" پیوند داده است؛

پیوندی نیرومند، یکتا و جاودان.

نگارنده: حامد زیرک. پائیز ۸۶

سارا

yekfaslsokut — Mon, 23 Nov 2009 07:23:18 GMT

با گام‏هایی سست و کم‏توان میان کوچه‏های غریب خفته در سکوت و تاریکی

در دل شبی سرد و مرموز به سوی مقصدی نامعلوم راه می پیمود

قطره‏های اشک صورتش را که یخ زده بود با دستان گرم خود لمس می‏کردند

سکوت کوچه را صدای جاروی کهنه می‏شکست اما اینبار به رغم دیگر شب‏ها با آهنگی بسیار نامنظم

و اتومبیل‏هایی که همچون گرگانی گرسنه، زوزه کشان از مقابلش می‏گذشتند

و هجوم نور به روزن چشمانش که اکنون بیش از هر زمان دیگری بی روح تر و بی رمق‏تر می‏نمود

و سیلی‏های پیاپی باد

و نقش بوسه‏های سرما بر دستان خسته‏اش که حلقه زده بودند بر اندام پیر خاطره‏ای از یک درخت

یاد سارا... سارای زیبای او

سارا تنها کسش...

سارای معصوم و بی‏گناه

ساعت‏ها می‏گذشت و او هم‏چنان سرگردان

مرد جوان رفتگر

بیمناک و ناامید بر سکوی سنگی نشسته بود

و زانوانش که در میان دستانی خسته اسیر

و تکرار این جمله "سارای من...سارا..."

نگارنده: حامد زیرک. پائیز۸۵

yekfaslsokut — Wed, 04 Nov 2009 15:59:18 GMT

در رابطه با جمله: "می‏نویسم دوست، نقطه نمی‏گذارم. تو اگر ماندی بگذار"

دوست من، این نخستین نقطه‏ها ازآن من بود

نقطه‏هایی بی نقص،

نقطه‏هایی بی‏همتا،

همچون لکه‏های نوری که به یک سایه هجوم می‏برند

همچون دانه‏های روشن برف که آغوش باز زمین را از پذیرش‏شان گریزی نیست

و همچون ماه در چشم بیماری تبدار، وقتی او را زاینده می‏یابد

زیباترین‏شان،

از آ‏ن‏ها که روی نرمین همه کاغذهای دنیا در انتظار بوسه‏هایشان، دختر زیبای جوهر را می‏ستایند.

نگارنده: حامد زیرک. زمستان ۸۵

yekfaslsokut — Sun, 01 Nov 2009 16:44:18 GMT

آی ای مرد مستمند برخیز...برخیز!

چشم بگشا تا ببینی که چگونه خورشید، بی‏دریغ، چشم‏روشنی‏هایش را به چشمان

تو می‏بخشد

مرد مستمند حقارت را رها کن!

آیا از یاد برده‏ای آن بخشنده‏ای را که بخشش، ذره‏ای از دارائی‏اش نکاهد

و آن فرمانروایی را که هرگز ظلم نکند

و آن عادلی را که دست از عدالت نکشد ؟

برخیز برادرم...برخیز! اندوه را رها کن تا از شادی شرابی دائم بنوشیم

و از حیا جامه‏ای سازیم، تا عیب‏هایمان پوشیده ماند

و به یاد آر...به یاد آر آن سرزمین زیبایی را که به خردمندان و نیکان وعده داده شده است

و به مستمندان

و به مظلومان و به ستم‏دیدگان

اندوه را رهاکن که تصور زیبایی آنجا، به پندارهای پاک‏اندیش‏ترین و تواناترین شاعران نیز

راه نتواند یافت.

برخیز برادرم...برخیز!

نگارنده: حامد زیرک. زمستان ۸۵

از کتاب اشک و لبخند نوشته خلیل جبران، ترجمه مهدی سرحدی (نشر کلیدر)

yekfaslsokut — Sat, 31 Oct 2009 07:23:18 GMT

ای نفس تا به کی ناله می‏کنی، حال آنکه از ناتوانی‏ام آگاهی. تا به کی شیون سر می‏دهی در حالی که من برای به تصویر کشیدن رویاهایت جز واژگان آدمی چیزی ندارم.

ای نفس! بنگر که من ، عمری را برای گوش سپردن به آموزه‏های تو صرف کردم. درنگ کن ای مایه‏ی عذاب من، که تن خویش را در پیروی از تو، بسی به زحمت افکندم؛ دلم که پادشاهم بود، بنده تو گردید. شکیبائی که مونسم بود، با تاثیر از تو زبان به ملامتم گشود. جوانی که همدمم بود، اکنون سرزنشم می‏کند. این است همه آنچه که از جانب خداوند به من عطا شده است. پس زیاده چه می‏خواهی و طمع در چه داری؟

...

رحمی کن ای روح! از عشق، چندان بر من تحمیل کردی که دیگر طاقتم نمانده است؛ تو و عشق ((نیروی هم‏پیمان)) هستید؛ و من و ماده ناتوانی پراکنده. آیا نبرد میان توانا و ناتوان به طول می‏انجامد؟

...

رحم کن ای روح! زیبائی را به من نمایاندی و پنهانش کردی؛ تو و زیبائی در روشنائی هستید؛ و من و نادانی در تاریکی به سر می‏بريم؛ آیا روشنائی با تاريکی درهم می‏آمیزد ؟

از دکتر علی شریعتی

yekfaslsokut — Wed, 23 Sep 2009 18:46:18 GMT

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند.وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است.وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است.وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است.وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است.دنیا را نگه دارید، می‏خواهم پیاده شوم.

پسنوشت:امیدوارم خدا رحمتش کنه...چقدر راحت این حرفشو درک میکنم انگار که خودم این جمله رو نوشتم...

....

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد! نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت! ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد! گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یک ریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد و خواب خفتگان را آشفته و آشفته تر سازد! تابدین سان بشکند در من سکوت مرگوارم را.

نیایشی از دکتر علی شریعتی

yekfaslsokut — Sun, 20 Sep 2009 18:40:18 GMT

ای خداوند!

به علمای ما مسئولیت

و به عوام ما علم

و به مومنان ما روشنایی

و به روشنفکران ما ایمان

و به متعصبین ما فهم

و به فهمیدگان ما تعصب

و به زنان ما شعور

و به مردان ما شرف

و به پیران ما آگاهی

و به جوانان ما اصالت

yekfaslsokut — Tue, 16 Dec 2008 09:27:54 GMT

يا به اندازه آرزوهاتون تلاش كنيد، يا به اندازه تلاشتون آرزو كنيد.(شكسپير)